نویسندگان:

آرزو امیدپور¹ ، ایرج شاکری نیا² ، بهمن اکبری³ .

¹دانشجوی دکتری روان شناسی عمومی، گروه روانشناسی، واحد رشت، دانشگاه آزاد اسلامی، رشت، ایران

²دانشیار گروه روانشناسی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران

³استاد گروه روانشناسی، واحد رشت، دانشگاه آزاد اسلامی، رشت، ایران

چکیده فارسی: هدف. پژوهش حاضر با هدف اثربخشی درمان فراتشخیصی بر توافق­پذیری و تعادل عاطفی زنان با طلاق عاطفی انجام شد. روش. این پژوهش به روش شبه‌آزمایشی و طرح پژوهشی پیش آزمون پس آزمون با گروه گواه انجام شد. جامعۀ آماری پژوهش شامل تعداد 214 از زنان با تجربه طلاق عاطفی در سال 1402 بود که از بین آن­ها نمونه­ای به تعداد 30 نفر به روش نمونه­گیری هدفمند انتخاب و تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه جای­دهی شدند. برای جمع­آوری داده­ها از پرسشنامه­های طلاق عاطفی گاتمن (2008)، تعادل عاطفی دینر و همکاران (2009) و توافق­پذیری (کاستا و مک­کری، 2005) استفاده شد. گروه آزمایش به میزان 8 جلسۀ تحت مداخله درمان فراتشخیصی بارلو و همکاران (2011) قرار گرفت درحالی­که در این مدت گروه گواه هیچ­گونه آموزشی دریافت نکرد. داده­های پژوهش با استفاده از روش آماری تحلیل کوواریانس چندمتغیری تجزیه و تحلیل شد. یافته­ها. نتایج نشان داد که درمان فراتشخیصی بر افزایش توافق­پذیری زنان با طلاق عاطفی اثرگذار بود (001/0˂P-value). همچنین نتایج نشان داد که درمان فراتشخیصی بر افزایش تعادل عاطفی زنان با طلاق عاطفی اثرگذار بود (001/0˂P-value). نتیجه­گیری. براساس نتایج یافته­های پژوهش حاضر نتیجه­گیری می‌شود که می‌توان از محتوا و دستورالعمل­های درمان فراتشخیصی برای افزایش توافق­پذیری و تعادل عاطفی زنان با طلاق عاطفی استفاده کرد.

کلمات کلیدی: طلاق عاطفی ، درمان فراتشخیصی ، تعادل عاطفی ، توافق‌پذیری .

The effectiveness of meta-diagnostic treatment on agreeableness and emotional balance of women with emotional divorce

English Abstract: The current research was conducted with the aim of the effectiveness of transdiagnostic treatment on agreeableness and emotional balance of women with emotional divorce. This research was conducted using a quasi-experimental method and a pre-test-post-test research design with a control group. The statistical population of the research included 214 women who experienced an emotional divorce in 2023, from which a sample of 30 people was selected by purposeful sampling and randomly assigned to two test and control groups. Guttman's emotional divorce (2008), Diener & et al's (2010) and agreeableness (Costa and McCree, 1992) questionnaires were used to collect data. The experimental group was subjected to Barlow et al.'s (2011) meta-diagnostic treatment intervention for 8 sessions, while the control group did not receive any training during this period. The research data was analyzed using the statistical method of multivariate covariance analysis. The results showed that the meta-diagnostic treatment was effective in increasing the agreeableness of women with emotional divorce (P<0.001). Also, the results showed that transdiagnostic treatment was effective in increasing the emotional balance of women with emotional divorce (P˂0.001). Based on the results of the present research, it is concluded that the content and guidelines of meta-diagnostic therapy can be used to increase agreeableness and emotional balance of women with emotional divorce.