نویسندگان:

مهدیه رحمانیان¹ ، معصومه میرزایی² ، عزت اله کردمیرزا³ ، مژگان آگاه هریس⁴ .

¹گروه روانشناسی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران

²گروه روانشناسی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران

³گروه روانشناسی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران

⁴گروه روانشناسی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران

چکیده فارسی: خیانت زناشویی آسیب‌زاترین اتفاق است که منجر به صدمات غیرقابل‌جبران در رابطه زوجین می‌شود. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی درمان شناختی رفتاری بر بهبود تعارض‌های زناشویی و کیفیت روابط زنان خیانت دیده انجام شد. روش این پژوهش، نیمه آزمایشی از نوع پیش‌آزمون- پس‌آزمون و پیگیری با گروه کنترل بود. با استفاده از روش نمونه‌گیری هدفمند 30 نفر از زنان خیانت دیده منطقه یک شهر تهران انتخاب شدند که در دو گروه آزمایش و کنترل به صورت تصادفی قرار گرفتند. برای گردآوری داده‌ها از پرسشنامه‌های تعارضات زناشویی و کیفیت روابط استفاده شد. سپس، گروه آزمایش 8 جلسه 120 دقیقه‌ای آموزش گروهی درمان شناختی رفتاری دریافت کرد، اما گروه کنترل هیچ مداخله‌ای را دریافت نکرد. پس از اتمام دوره درمان مجدداً آزمون‌ها اجرا شد. جهت مرحله پیگیری مجدداً دو ماه بعد از پس‌آزمون، آزمون‌ها اجرا شد. نتایج نشان داد بین میانگین تعارض‌های زناشویی و کیفیت روابط زنان در مراحل پیش‌آزمون، پس‌آزمون و پیگیری تفاوت معنادار وجود دارد (001p <.). به عبارت دیگر درمان شناختی رفتاری باعث بهبود تعارض زناشویی و روابط زنان خیانت دیده می‌شود. درمان شناختی رفتاری، به‌طور مؤثر می‌تواند کیفیت روابط زنان خیانت دیده را افزایش داده و تعارضات آن‌ها را کاهش دهد و مشکلات مربوط به صمیمیت، عدم توافق، علاقه، محبت و تعهد و سازگاری شخصیتی زوجین ‌را بهبود بخشد.

کلمات کلیدی: تعارضات زناشویی ، زوج درمانی شناختی رفتاری ، زنان خیانت‌دیده ، کیفیت روابط .

The effectiveness of cognitive-behavioral therapy on the improvement of marital conflicts and the quality of relationships of betrayed women

English Abstract: Aim: The present study was conducted with the aim of investigating the effectiveness of cognitive behavioral couple therapy on improving marital conflicts and the quality of relationships of betrayed women. Method: The method of this research was a semi-experimental type of pre-test-post-test and follow-up with a control group. Using the targeted sampling method, 30 women who had been betrayed in one district of Tehran were selected, and they were randomly assigned to two experimental and control groups. Marital conflict and relationship quality questionnaires were used to collect data. Then, the experimental group received 8 sessions of 120 minutes of group training of cognitive behavioral couple therapy, but the control group did not receive any intervention. For the follow-up phase, the questionnaires were implemented again two months after the post-test. Findings: The results showed that there is a significant difference between the marital conflicts and the quality of women's relationships in the pre-test, post-test and follow-up stages. Conclusion: Cognitive behavioral couple therapy can effectively increase the quality of relationships of betrayed women and reduce their conflicts and improve the problems related to intimacy, lack of agreement, interest, affection and commitment and personality compatibility of couples.