چکیده: چكيده روششناسي، به عنوان يكي از ابزارهاي گسترش معرفت در علوم، به ويژه بحثهاي كلامي، به شناخت مباني روششناختي يك دانشمند پرداخته، و به مباحث معرفتشناسي و بررسي ميزان كارآمدي روشهاي گوناگون و رهيافتي براي صيد نظريه، سپس كشف روش و ارزيابي آن ميپردازد. و از آنجا كه علم كلام يكي از مهمترين علوم ديني بوده، روش-شناسي آن نيز از اهميت ويژهاي برخوردار است. نيز با توجه به غايت علم كلام، كه تبيين و دفاع از آموزهها و گزارههاي ديني است، اين وظيفه را بر دوش متكلمان مينهد كه در راه رسيدن به اين غايت، به بررسي ابزار و راههاي مناسب و معتبر و چه بسا كارآمد، براي ايفاي رسالت كلامي پرداخته و به اين مهم، جامعه عمل بپوشانند. لذا با توجه به اين رسالت، شهيد صدر براي مقابله با مكاتب رقيب، به دنبال روشهايي است، كه به صورت بنيادي بتواند در فضاي علمي به دفاع از آموزهها و گزارههاي ديني بيانجامد. از اينرو در مباحث اصولي خود وقتي به مسئله قطع ميرسند، يك بحث معرفتشناختي را مطرح مي-كنند، كه حاصل آن كتاب «الأسس المنطقيه للإستقراء» شد. و از آنجا كه يك متكلم براي اثبات و استنباط گزارههاي ديني از استدلالهاي منطقي استفاده ميكند و به بيان قواعد و روش صحيح تفكر در همه شاخهها و پژوهشهاي علمي ميپردازد و به عنوان منطق عملي، از اين ابزار و منبع معرفتي استفاده ميكند. شهيد صدر با پايه گذاري اين منطق، در آثار خود مانند كتاب الفتاوي الواضحه كه رساله فقهي وي ميباشد، در مقدمه، با مطرح كردن مباحث اعتقادي، بر اساس همين مبناي منطق ذاتي، به اثبات وجود خدا پرداخته، و در بخش نهايي پژوهش، نتيجة حاصل، اين مي شود كه؛ شهيد صدر به عنوان يك متكلم، از روش تلفيقي در كلام استفاده نموده و با اضافه كردن روش علمي نيز نوآوري خود را در مبحث استدلال استقرايي و كاربرد اخبار آحاد نشان داده، و با اين روش، كه مبتني بر روش استقراست، رهيافت بسيار راهگشا در علوم انساني از جمله علم كلام خواهند داشت. كه خود، توليد علم در علوم اسلامي محسوب مي شود.